مدیریت یکی از دو تیم بزرگ گلاسکو، یعنی سلتیک یا رنجرز، برای هر مربی تجربهای فراتر از یک چالش ورزشی محسوب میشود. این مسئولیت، ترکیبی از فشار بیوقفه رسانه، انتظارات عظیم هواداران، رقابت سرسختانه و گاهی فضای دوقطبی اجتماعی است که حتی باتجربهترین مربیان دنیا را شگفتزده میکند.
همان طور که برخی سرمربیان بزرگ پیشین این تیمها گفتهاند، موفقیت یا حتی باقیماندن چندان به نتایج هفتگی بستگی ندارد؛ بلکه بازیهای رودرروی این دو تیم (موسوم به Old Firm) سرنوشت فصل و حتی اعتبار مربی را تعریف میکند. این تقابل مستقیم موضوعی است که در لیگ برتر ایران هم در شهرآوردها بین استقلال و پرسپولیس تا حدی تجربه میشود؛ اما حجم انتظار و تحلیلهای هرلحظهای هواداران اسکاتلندی واقعاً بینظیر است.
در ایران هم فوتبال جزئی جداییناپذیر از زندگی اجتماعی است و برای بسیاری، تیم محبوبشان فراتر از ورزش، بخشی از هویت و زندگی روزمره محسوب میشود. اما فضای خاص دو باشگاه سلتیک و رنجرز در گلاسکو عملاً هیچ جایی برای اشتباه یا دلسردی باقی نمیگذارد و حتی بردن مقابل باقی تیمهای لیگ، تا زمانی که از رقیب سنتی عقب باشید، اهمیتی کمی دارد. این فرهنگ رقابت نفسگیر شباهتهایی با حساسیت روی نتایج در لیگ ایران دارد، اما نوع نگاه رسانه و فشاری که روی مربیان Old Firm است، یک الگوی افراطیتر از فرهنگ فوتبالی ماست.
در نهایت باید گفت مدیریت یکی از این دو تیم، مثل آزمونی دائمی است که نه فقط دانش فنی بلکه توانایی ذهنی و روحی مربیان را تا مرزهای طاقتفرسا به چالش میکشد ـ تجربهای که برای هر ایرانی آشنای فوتبال، قابل درک اما تصوری بسیار دشوارتر از معادلات معمول فوتبال ایران است.
Insert Comment